Het is op

Tja, ik was nog zo van plan om het hier een beetje levend te houden. Maar het is op. Maar dan ook echt opperdepopperdepop. Is bloggen een aflopende zaak? Ik weet het niet, maar wat mijzelf betreft merk ik dat mijn interesse verschoven is. Ik blog zelf bijna niet meer en ik lees  bijna geen blogs. Ik heb mijn blog nog lange tijd laten staan, maar ik denk dat ik nu de realiteit maar eens onder ogen moet zien en dat het niet meer gaat gebeuren. :)

Ik ben nog wel actief op Instagram. Ik heb gemerkt dat dit een heel goed medium is om me voluit op mijn tekenhobby te storten. Instagram draait nu eenmaal om plaatjes, dus handig om iets online te gooien zonder een lap tekst en leuk om met mensen in aanraking te komen die dezelfde interesse hebben.

Mocht je me dus zoeken, ik ben nog niet helemaal verdwenen, ik ben nog hier te vinden!

Misschien tot ziens. Waar dan ook op het internet. :)

O, en ik vind dat ik in mijn laatste post onbeperkt smileys mag gebruiken. :)

Een droom met een symbool

Dat klinkt lekker zweverig, hè? Als iemand die heeft besloten dat yoga niet meer genoeg is en begint met mediteren. En daarna verder gaat met haar spirituele zoektocht en dan dromen en haar symbolen gaat ontleden.

Dat is niet het geval. Ik doe aan yoga, maar de rest kan me gestolen worden. En droomsymbolen? Tja, leuk om je mee bezig te houden wanneer je niets anders te doen hebt. Verder heb ik er toch echt niets mee.

Omdat ik er zo nuchter over denk vind ik het grappig dat ik tegen wil en dank mijn eigen droomsymbool heb. Al jáááááren duikt het kreng eens in de paar weken of maanden in mijn dromen op. Ik heb er niets mee, ik denk er zelfs nooit aan, maar in dromenland moet ergens een luikje  zijn waarachter mijn eigen droomsymbool wordt vastgehouden om één keer in de zoveel tijd op me te worden losgelaten. Dames en heren, mag ik u voorstellen aan mijn eigen droomsymbool: de leeuw.

Lees meer

Het zondaggevoel

Als kind vond ik zondagen maar niets. De winkels waren dicht, vriendinnetjes mochten vaak van hun ouders niet spelen, iedereen liep thuis maar een beetje vervelend tegen elkaar te doen en voor de zoveelste keer te vragen wat het avondeten was… Het was stomvervelend. Het was alsof je de hele dag zat te wachten. Maar op wat? Er was helemaal niets.

Dat gevoel kan ik me nu niet meer voorstellen.Het leven gaat tegenwoordig op zondag ook voor een groot deel door. De winkels zijn open. Niemand is beledigd wanneer je op zondag wil langskomen en iedereen is zo druk met van alles dat vervelend doen tegen elkaar er ook niet bij is.

Lees meer

Hier weer zo’n lijstje met voornemens (soort van)

Het eerste berichtje van het nieuwe jaar, het moet er maar eens van komen, hè? En dan zou ik het over mijn goede voornemens voor 2016 moeten hebben. Mijn voornemens zijn eigenlijk bescheiden. Geen hele lijsten, geen hoogdravende doelen… Dit jaar hou ik het maar wat realistischer.

100 boeken lezen

Ik wil in ieder geval proberen om in 2016 100 boeken te lezen. Het kan best zijn dat ik al zo en zo op dit getal zit, maar het lijkt me leuk om het precies bij te houden. Ik hou, wanneer ik er zin heb en beslist niet consequent, mijn gelezen boeken bij op goodreads.com. Het plan is om het nu wel heel consequent te gaan doen. Gisteren vulde ik alvast in welke boeken ik op het moment aan het lezen ben en ik schrok een beetje. Want wat blijkt? Ik ben, zonder dat ik me daar zelf bewust van ben, zes boeken tegelijk aan het lezen. Zes! Haha, mijn zelf gediagnosticeerde ADD is volgens mij helemaal juist.


Lees meer

Gekleurde lampjes

Ha, nou, ik ben er nog, hoor! En dat is nog best verbazingwekkend. Nee, niet dat ik er in real life nog ben. Wel dat ik er op mijn blog nog ben. Onlangs kon ik weer een jaartje verlengen bij Antagonist en moest ik dus bijbetalen. Waarvoor? vroeg ik me terecht af, want zoveel blog ik niet. Maar ik kon het toch niet over mijn hart verkrijgen mijn blog om zeep te helpen. Dus… ik ben er nog. In ieder geval voor het komende jaar.

Veel mensen vergeten dat het leven ook zonder bloggen gewoon doorgaat. Vaak krijg ik, als ik langer niet blog, mailtjes met de vraag: ‘Gaat het nog? Leef je nog?’ Maar ik kan dus vertellen dat het leven hier gewoon door is gegaan en dat het goed gaat. Beter dan in langere tijd het geval is geweest zelfs, want 2015 was me een jaar wel.

Lees meer

Afgestompt

Regelmatig lopen man en ik met hond L. door een nabijgelegen parkje. In dat parkje, een beetje afgesloten van de rest van de wereld, staat een ZMLK-school. Toen we er vandaag langsliepen, zagen we dat er op het schoolplein een kind door andere kinderen flink werd gemolesteerd.

Een jongen met een felrood shirt aan nam daarin de leiding. Zo zagen we hem een aanloop nemen om zijn slachtoffer een karatetrap te geven, hard stoten met zijn elleboog in zijn nek, bovenop hem springen en van dichtbij de bal tegen zijn hoofd schoppen. Andere schoolgenoten deden driftig mee. Regelmatig was de getroffen jongen helemaal niet te zien omdat er meerdere personen op hem zaten.

We zagen dat er een leidster stond te kijken, maar ze stond er als een zoutzak bij en leek zich niet geroepen te voelen in te grijpen. Pas na een tijdje, volgens mij omdat ze ons zag staan kijken, deed ze een paar stappen naar de kinderen toe. Ze zei iets wat wij  niet konden verstaan en sjokte toen weer terug naar haar plekje op het schoolplein.

schommel

Lees meer

Uitgekiend

Als ik terugdenk aan de onbesuisde dingen die ik als kind en tiener allemaal heb uitgespookt, dan lopen de rillingen me over de rug. Gezellig kletsend met een vriendinnetje over de spoorlijn wandelen, midden in de nacht door het bos fietsen vanaf mijn bijbaantje in de horeca om een stukje af te snijden, loten aan de deur verkopen en gezellig bij die vreemde, excentrieke kerel op de thee gaan, op een mooie zomermiddag in mijn eentje het meer overzwemmen (ik heb niet eens een zwemdiploma), tijdens een logeerpartij bij mijn tante op de flat over het balkon klimmen naar de buurkinderen…

embrace adventure

Lees meer

Gedril

Het voelt best een beetje raar om iemands nieuwste project te zijn. Jongste volgt een sportopleiding en hoe meer hij over het lichaam en gezondheid leert, hoe meer hij er van overtuigd raakt dat het met mij echt niet zo langer kan. Het begon ermee dat ik vorige week na het eten op bed ging liggen omdat ik een beetje snotterig en grieperig was.

“Jij bent best vaak ziek,” zei hij.

“Misschien. Maar nooit langer dan een of twee dagen.”

“Hm, maar toch. Misschien zou je eens wat meer moeten sporten.”

Zoon legde uit dat dat geyoga van mij wat conditie en afvallen betreft echt geen zoden aan de dijk zet. Het antwoord op mijn problemen? Hardlopen. Dan zou ik mijn verbranding zo opschroeven dat ik echt wel zou afvallen. Twee keer in de week zou voldoende moeten zijn. Waarom probeerde ik het niet? Echt, het zou goed voor me zijn.

Lees meer